หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
16 มกราคม 2557 08:37 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 6
        เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 6 (ต่อ)
       
       แววนิลตื่นขึ้น มองนาฬิกาบอกเวลาแปดโมงจึงงัวเงียลุกขึ้น
       
       ส่วนที่ซุ้มศาลา เม่นซดข้าวต้มหมดถ้วย เลื่อนจานผลไม้มาแล้วหยิบกินมูมมาม โย่งเดินมาเห็น
       “เฮ้ย ไอ้เม่น” เม่นตกใจ ผลไม้ยังเต็มปาก รีบหยิบเต็มมือแล้ววิ่งหนี “หยุด เดี๋ยวนี้ บอกให้หยุด” โย่งกระโดดรวบขาเม่นล้ม แต่ก็รีบเอาผลไม้ในมือยัดใส่ปาก “เหิมเกริมมากนะ กล้าขโมยของเจ้านายกินแล้วเดี๋ยวนี้”
       “ไม่ได้ขโมย พี่นางฟ้าให้เรา”
       “ยังจะปากแข็ง มาเลย ไปหาคุณนม”
       “ไม่ไป แม่ตีเจ็บ”
       “ขนาดเจ็บยังไม่จำเลย คราวนี้โดนหนักแน่”
       เม่นดิ้น แล้วเข่าใส่ท้องโย่งจุกลงไปนอน แล้วไปเปิดสายยางเอาน้ำฉีดโย่ง เข้าหูเข้าตา
       “นี่แน่ะๆ สมน้ำหน้า”
       “หยุด ไอ้เม่น เดี๋ยวพ่อจะฟาดให้เดี้ยงเลย”
       โย่งเข้าไปแย่งสายยาง เม่นกระทืบเท้าลงบนเท้าโย่งแล้ววิ่งหนี
       “พี่นางฟ้า ช่วยด้วย”
       
       แววนิลเปิดประตูออกมา
       “นมคะ นม”
       เม่นวิ่งขึ้นบันไดมา
       “พี่นางฟ้า ช่วยด้วยๆ” เม่นโผล่มาเห็นแววนิล เข้าไปจับแขน “ช่วยผมด้วยนะ ไอ้โย่งมันจะตี มันใจร้าย”
       “อ๊าย ไอ้บ้า แกอย่ามาแตะต้องตัวฉัน อี๊ยย”
       แววนิลสะบัดฟาดๆๆ เม่น
       ขณะนั้นเขมิกาเข้ามาเอามือถือในห้อง เขมิกาหยิบมือถือขึ้นมาดู
       “เฮียส่งรูปไรมาเนี่ย”
       เสียงเอะอะดังขึ้น เขมิกาชะงัก ยังไม่ทันเปิดดูรูป รีบวิ่งออกไป
       แววนิลคว้าร่มที่ใส่อยู่ในตะกร้าตรงหัวบันไดมาฟาดกลางหัวเม่นลงไปมึน เขมิกาเห็นพอดี
       “เม่น!” เขมิการีบเข้าไปประคองเม่น “ตีเม่นทำไมคะ คุณนิล”
       “ไม่ใช่เรื่องของแก”
       “โอย พี่นางฟ้า ช่วยด้วย มีแต่คนใจร้ายทั้งนั้น”
       “ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ พี่ไม่ให้ใครมารังแกเม่นได้”
       “เม่นเป็นคนของบ้านเลิศวิริยะ ฉันมีสิทธิ์ทำอะไรมันก็ได้ แกเป็นคนนอก ถอยไปอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
       “พูดผิดพูดใหม่ได้นะคุณปลานิล ฉันเป็นภรรยาพี่ชายคุณ เท่ากับเป็นเจ้าของที่นี่ครึ่งนึง”
       “แต่ฉันไม่ยอมรับ แกมันใช้เล่ห์เหลี่ยมยั่วยวนหลอกพี่นนท์ พี่นนท์ตาสว่างเมื่อไหร่ เค้าต้องเฉดหัวแกออกไปจากบ้านนี้”
       “พูดแบบนี้คงไม่รู้ว่าฉันกับคุณนนท์ทำอะไรกันบ้างเมื่อคืน รู้สึกเค้าจะสวีทกับฉันยิ่งกว่าเมื่อก่อนอีกนะ”
       “เพราะแกใช้แผนสกปรก ขังปรียาไว้ แกแกล้งมาทำเป็นขอสงบศึกกับฉัน แต่แกก็แอบแทงข้างหลัง”
       “เอ๊ะ แล้วคนที่ยุให้เพื่อนมาแย่งสามีชาวบ้าน ถึงขนาดใส่ยาอุบาทว์พวกนั้น แฟร์มากๆ เลยซินะ”
       “ใช่ แล้วจะทำไม ฉันทำได้มากกว่านี้ เพื่อกำจัดแกออกไปจากชีวิตพี่นนท์”
       “คุณก็เลยส่งไอ้โม่งไปฆ่าฉันถึงสองครั้งงั้นสิ” เขมิกาเดินเข้าหาแววนิล
       “ไอ้โม่งอะไรของแก”
       “กล้าทำ ก็กล้ารับหน่อยซิ”
       “อย่าเข้ามานะ”
       “เอาซิตีเลย”
       แววนิลเงื้ออาวุธจะตีเขมิกาแต่เม่นเข้าขวาง จับไว้
       “ตีพี่นางฟ้าทำไม”
       “ไอ้บ้า รุมฉันเหรอ”
       แววนิลหันฟาดเม่นแต่เม่นหลบแววนิลจึงเสียหลัก เหยียบน้ำที่เปียกพื้น ลื่นไถลตกบันได เขมิกากระโดดคว้าแต่ไม่ทัน โย่งวิ่งมาพอดีกับที่แววนิลกลิ้งลงมานอนแบ่บที่ชั้นล่าง นอนแน่นิ่ง
       “คุณนิล”
       
       เขมิกาตะลึง

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 6
        มณฑาแต่งตัวทะมัดทะแมงเดินลุยป่าหญ้าที่ค่อนข้างรกเข้ามาทางสวนหลังบ้าน ในมือมีมีดพร้า มณฑาใช้พร้าฟันหญ้าให้แหวกเป็นทางเข้าไปจนถึงบ่อน้ำบาดาลที่มีรากไม้ขึ้นคลุม มณฑาเอาพร้าฟันๆ รากไม้ จนเห็นชัดว่าเป็นบ่อน้ำบาดาลสภาพเก่า มีฝาไม้ปิดไว้ มณฑาหอบหายใจ มองบ่อน้ำอย่างหมายมาด เสียงโย่งตะโกนแว่วมา
       “คุณนม คุณนมคร้าบ”
       มณฑาตกใจรีบดึงรากไม้มาคลุมๆ บ่อเหมือนเดิม
       โย่งเดินตามหามณฑาอยู่อีกมุมหนึ่ง
       “คุณนม อยู่แถวนี้หรือเปล่าครับ” จู่ๆ มณฑาก็โผล่พรวดออกมาจากพุ่มไม้ “จ๊ากก... โอย คุณนม เล่นเอาหัวใจเกือบวาย คุณนมไปทำอะไรมาครับเนี่ย”
       “ไม่ใช่เรื่องของแก แกเรียกหาฉันทำไม”
       “คุณนิลครับ คุณนิลแย่แล้ว”
       มีดร่วงจากมือมณฑา
       
       หน้าห้องคนป่วยในโรงพยาบาล เสียงร้องไห้เหมือนคนบ้าดังลอดออกมาจากห้อง ภายในห้องแววนิลนั่งพิงเตียง ขาข้างขวาเข้าเฝือกยาวถึงใต้เข่า ชานนท์ยืนข้างเตียง มณฑา ปรียายืนห่างออกมา แววนิลจับแขนชานนท์เขย่าแรงๆ
       “น้องจะพิการมั้ยคะ พี่นนท์บอกน้องสิว่าขาน้องเป็นอะไร”
       ชานนท์เครียดมองหน้ากับมณฑา
       ชานนท์นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้หลังจากคุยกับหมอ ชานนท์เดินออกจากห้องหมอ มณฑากับปรียาที่นั่งรออยู่ ทั้งคู่รีบลุกไปหาชานนท์
       “หมอบอกว่านิลจะกลับมาเดินได้ แต่ไม่รับปากว่าการเดินจะเหมือนปกติหรือเปล่า เพราะกระดูกมันบิดจนหัก
       แถมเส้นเลือดดำก็ขาดอีกด้วย” มณฑาตกใจ
       “ใช้เวลานานมั้ยคะ”
       “บอกไม่ได้ครับ เร็วสุดอาจ 6 เดือน นานสุดอาจต้องรักษากันเป็นปี คุณนมอย่าเพิ่งบอกนิลนะครับ ผมกลัวนิลรับไม่ได้”
       ชานนท์มองหน้าน้องสาว ไม่กล้าบอกแววนิล
       “ว่าไงละคะพี่นนท์ ทำไมไม่พูด หรือว่าน้องจะเดินไม่ได้จริงๆ”
       “มันไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นหรอกนิล หมอว่าแค่กระดูกขาขวาหัก รักษาไม่กี่เดือน เธอก็เดินได้เหมือนปกติ” ปรียาบอก แววนิลยื่นมือไปหามณฑา
       “จริงนะนม นิลจะเดินได้แน่นะ”
       มณฑาเข้าไปจับมือแววนิล
       “จริงซิคะ ไม่ต้องกังวลนะคะ”
       “ทำใจให้สบายนะนิล พี่จะต้องทำทุกอย่างเพื่อให้นิลหาย” ชานนท์บอกพร้อมกับที่เขมิกาเปิดประตูเข้ามา
       “คุณนิลเป็นไงบ้าง เอ่อ คือฉันทนรอข่าวที่บ้านไม่ไหว”
       “แกจะมาเยาะเย้ยฉันเหรอ เพราะแกฉันถึงต้องเป็นอย่างงี้ ฉันจะฆ่าแก”
       แววนิลดิ้นรนจนตกเตียง มณฑาประคองไว้
       “นิลใจเย็นๆ”
       “มันกับไอ้เม่นรุมทำร้ายนิล มันตั้งใจจะฆ่านิลก่อน พี่นนท์ต้องจับมันเข้าคุก”
       “ฉันไม่เคยคิดทำร้ายคุณ คุณต่างหากที่คิดร้ายกับฉัน คุณถึงต้องเป็นแบบนี้”
       “อ๊ายยยย”
       ชานนท์ดึงเขมิกาออกจากห้อง
       “ออกมานี่” ปรียามองตาม
       “คุณหนูของนม” มณฑาปลอบแววนิลด้วยความสงสารมาก
       
       ชานนท์ลากเขมิกามาตามทาง
       “จะลากฉันไปไหนเนี่ย”
       “ไปสอบสวน”
       “บ้าเหรอ ฉันไม่ใช่นักโทษ”
       “นิลตกบันไดได้ยังไง”
       “ฉันบอกคุณไปเป็นร้อยหนแล้วว่า คุณแววนิลจะตีเม่น แล้วก็ลื่นเสียหลักตกบันไดเอง”
       “แล้วเม่นไปอยู่บนบ้านใหญ่ได้ยังไง ถ้าเธอไม่พาขึ้นไป”
       “เม่นคงไปหาฉันมั้ง ฉันไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ นี่มันเป็นอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอก คุณก็อย่าไปลงโทษเม่นเลยนะ ถ้าจะเอาผิดให้ได้ ฉันก็ขอรับผิดชอบคนเดียว”
       “หมายความว่า ถึงฉันจะตีขาเธอให้หักเหมือนนิล เธอก็ยอมเหรอ”
       “คุณไม่ทำหรอก” ชานนท์มองเขมิกานิ่ง
       “ใช่ ฉันใจอ่อนกับเธอเสมอ ทั้งๆ ที่เธอทำร้ายครอบครัวฉันตลอดมา คนที่สมควรถูกลงโทษน่าจะเป็นฉันมากกว่า”
       ชานนท์จะไป เขมิกาจับแขนไว้
       
       “เดี๋ยว คุณ มันไม่ใช่อย่างงั้นนะ”

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 6
        ปรียาออกมายืนมองทำท่าจะถอยออกไป ชานนท์เหลือบไปเห็นได้สติ แกะมือเขมิกาออก
       “ปรียา กลับไปบ้านกับพี่นะ พี่มีเรื่องต้องรีบไปทำ” ชานนท์เดินไปจูงมือปรียา “อ้อ แล้วฉันขอห้ามเธอเข้าไปเยี่ยมนิลเด็ดขาด เพราะถ้านิลเป็นอะไรไปอีกคราวนี้ ฉันคงต้องเอาเรื่องเธอถึงที่สุด” ชานนท์หันมาพูดกับเขมิกาก่อนจะเดินไปกับปรียา เขมิกาจี๊ดใจที่เห็นชานนท์จูงมือปรียาไป
       
       ที่ห้องคนป่วย มณฑาพยายามประคองแววนิลขึ้นนอนเตียงแต่แววนิลสะบัด
       “อย่ามายุ่งกับนิล”
       “คุณหนู นมขอโทษที่นมไม่อยู่ คุณหนูถึงต้องเป็นแบบนี้”
       “นมไม่มาต้องพูด เพราะนมนั่นแหละให้นิลสงบศึกกับมัน มันก็เลยมีโอกาสใกล้ชิดกับพี่นนท์ นมก็ดีแต่พูดๆๆ ทำอะไรมันไม่ได้สักอย่าง”
       “คุณหนูรู้ได้ยังไงคะ ว่านมไม่ได้ทำอะไร แต่เรื่องแบบนี้มันไม่ง่าย”
       “แล้วไง ดูสภาพนิลตอนนี้ซิ เกิดนิลพิการเดินไม่ได้ จะทำยังไง นมเอาขาคืนมาให้นิลได้มั้ยล่ะ นมก็ได้แต่เอาตัวรอดไปวันวัน นิลไม่ใช่ลูกนมจริงๆ นี่”
       “คุณหนูไม่ควรพูดกับนมอย่างนี้นะคะ”
       “ทำไมนิลจะพูดไม่ได้ นมยิ่งใหญ่มาจากไหน ก็แค่คนให้นมที่คุณปู่จ้างไว้”
       มณฑาเสียใจสะกดอารมณ์
       “รอให้คุณหนูหายหงุดหงิดก่อน แล้วนมจะกลับเข้ามาอีกที คุณหนูต้องการอะไรก็กดเรียกนมนะคะ” มณฑาออกไป แววนิลมองตามรู้สึกผิดที่พลั้งปากพูดแรงๆ ออกไป
       มณฑาออกมายืนอยู่หน้าห้อง เจ็บปวดใจกำมือแน่นโกรธแค้นเขมิกา
       “เพราะแกคนเดียวนังขวัญตา แกเป็นต้นเหตุ ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้อีก!”
       
       เย็นวันนั้นที่ห้องอาหารพนักงานที่สปา อึ่งวิ่งแจ้นเข้ามาหาพวกที่นั่งอยู่
       “พวกแกรู้ข่าวกันหรือยัง”
       “อุ๊ย เพิ่งจะได้พักเหนื่อยกันนี่แหละ เอาเวลาตอนไหนไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน”
       “อ้าวๆ กระทบชิ่งกันแบบนี้อย่ารู้มันเลย”
       อึ่งแกล้งจะไป กุ้งดึงไว้
       “อย่ามาให้ความหวังแล้วก็จากไปสิยะ ข่าวอะไร ว่ามา”
       “แม่ขวัญผวาน่ะสิ ผลักคุณแววนิลตกบันได ถึงขั้นเดินไม่ได้เลยนะแก นางร้ายมั้ยล่ะ”
       จรรยาสาดน้ำจากแก้วใส่หน้าอึ่ง อึ่งพูดไม่ออก ทุกคนตกใจถอยห่าง
       “หัดล้างปากเสียๆ ของแกซะบ้าง ไม่เห็นเองอย่าหลับหูหลับตาสาดโคลน”
       “อีจรรยา นังขวัญมันเป็นแม่แกหรือไง ถึงต้องเดือดร้อนแทน”
       “ขวัญเป็นเพื่อนฉัน ถ้าแกแตะอีก เจอตบ”
       “ฉันก็ตบแกเป็นเหมือนกัน”
       อึ่งพูดพร้อมกับเปิดฉากตบจรรยาก่อน จรรยาตบกลับ ทั้งคู่เข้าลุยกันวุ่นวาย พวกกุ้งกับพนักงานถ่ายคลิปกันใหญ่ไม่ห้าม
       “ถ่ายไว้ๆ วันนี้มีเรื่องลงเฟสแล้ววุ้ย ไลท์กระจุย”
       อึ่งกับจรรยาต่างคนต่างจิกผมกัน ประชากับเยาว์รีบเข้ามา
       “หยุด”
       ประชาเข้าไปดึงจรรยา เยาว์ดึงอึ่งแยกออก
        “หาเรื่องอีกแล้วนะนังลูกตัวดี” เยาว์ด่าอึ่ง
       “ก็เพื่อนมันผลักคุณนิลตกบันไดจนเดินไม่ได้ มันยังหน้าด้านเข้าข้างคนผิด คนรักความถูกต้องอย่างฉัน ทนไม่ได้หรอกแม่”
       จรรยาดึงตัวเองออกจากประชา จ้องอึ่งอย่างเกลียด เดินออกไป ประชารู้เรื่องแววนิลเดินไม่ได้ถึงกับอึ้ง
       
       “เห็นมั้ยพี่ ในที่สุดขวัญตาก็ลงมือ”
       อู๋บอกเมื่อรู้เรื่องแววนิลจากประชา
       “แต่ฟังเสียงชานนท์เหมือนว่าเป็นอุบัติเหตุ”
       “ไอ้ชานนท์มันหลงขวัญตาน่ะซิพี่ ไม่งั้นมันจะยอมให้กลับเข้ามาอยู่ในบ้านเหรอ แบบนี้ถ้ามันคิดฆ่ายกครัวแล้วฮุบสมบัติ มันก็ทำได้สบายเลย”
       “ขวัญตาไม่เก่งขนาดนั้นหรอกน่า”
       “ถามจริง พี่ยังตัดใจจากขวัญตาไม่ได้ใช่มั้ย”
       ประชาไม่พอใจที่อู๋ถามแบบนี้
       “ฉันเกลียดผู้หญิงแพศยาคนนี้เข้ากระดูกดำ มันตายเร็วเท่าไหร่ฉันยิ่งสะใจ แกอย่าพูดหมาๆ ให้ฉันอารมณ์เสีย
       อีก”
       “งั้นพี่ก็ให้ผมจัดการมันอีกหน พี่แค่คอยชี้เป้าก็พอ”
       ประชามองหน้าอู๋

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 6
        บ้านเลิศวิริยะ เม่นขดตัวอยู่มุมห้องนั่งเล่น ชานนท์กับปรียาเข้ามาใกล้โดยมีโย่งยืนคุมเชิง
       “เล่าให้ฉันฟังซิเม่น ว่าทำไมเม่นขึ้นไปข้างบนบ้าน”
       “ไม่รู้ ไม่รู้”
       “บอกมาเถอะจ้ะ เราไม่ตีเม่นหรอก”
       “ขวัญตาบอกให้เม่นขึ้นไปใช่มั้ย” เม่นก้มหน้ากอดเข่า ไม่พูด “เม่นเห็นขวัญตาตีคุณแววนิลมั้ย”
       “ตี...” เม่นบอก ชานนท์หน้าเครียด “คุณนิลตีเม่น ตีๆๆๆอย่างงี้ คุณนิลโคตรใจร้าย ตีนางฟ้าด้วย”
       ชานนท์โล่งอก ปรียารีบถามต่อ
       “หรือว่า คุณนิลตีคุณขวัญ คุณขวัญก็เลยผลักคุณนิลตกบันได ใช่มั้ยเม่น” เม่นชักสับสน
       “คุณนิล ตีพี่นางฟ้า แล้ว แล้ว...” เม่นมองหาเลิ่กลั่ก
       “แล้วอะไรเม่น”
       “ถ้าไม่พูด ฉันจะฟ้องแม่มณฑานะ แกเสร็จแน่” โย่งขู่
       “ไม่เอานะ เดี๋ยวแม่ตี กลัว”
       เม่นลุกพรวด วิ่งหนีออกไป
       “เม่น เม่น” โย่งคว้าตัวไว้ไม่ทัน ชานนท์ดุโย่ง “แกไม่น่าไปขู่เม่นเลย”
       “เดี๋ยวผมจะลากตัวกลับมาให้ครับ”
       โย่งวิ่งตาม ปรียาเซ็งที่ไม่ได้ความจริงเพราะอยากให้เม่นพูดว่าเขมิกาผลักแววนิล
       
       เขมิกามาหาโยที่คอนโด โยธินวางถุงใส่เครื่องสำอางให้เขมิกา
       “เฮียซื้อมาฝาก”
       เขมิกาเปิดดู หยิบลิปสติกขึ้นมา แล้ววาง
       “แผนยั่วยัยปลานิลสำเร็จแล้ว คงไม่ต้องใช้หรอกเฮีย”
       “จริงดิ ผลเป็นยังไง”
       “ยัยปลานิลคิดฆ่าเข็มจริงๆ อย่างที่ประชาบอก พิสูจน์ได้แล้วว่า คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังไอ้โม่งก็คือแววนิล พี่ขวัญอาจตายแล้วก็ได้”
       “งั้นก็แจ้งความเลย ให้ตำรวจจัดการ” เขมิกาส่ายหน้า
       “ตอนนี้กรรมจัดการแววนิลไปแล้ว เค้าตกบันไดนอนเดี้ยงอยู่โรงพยาบาล”
       “แล้วไง ขาหักแล้วก็จบกันเหรอ ถ้าเค้าเป็นฆาตกร เค้าก็ต้องรับโทษ”
       “ถึงเข็มจะเชื่อว่าแววนิลคิดฆ่าพี่ขวัญ แต่เราไม่มีหลักฐาน ถ้าพี่ขวัญตายแล้ว ศพล่ะ ศพอยู่ไหน ถ้าเราเจอศพ ทุกอย่างก็จบ”
       โยธินกอดอกเดินไปเดินมา
       “เฮียเคยดูพวกหนังฆาตกรรม เวลาไอ้พวกโรคจิตมันฆ่าคนตายก็ชอบเอาศพไปซ่อนไว้ในที่ๆ คนจะหาไม่พบ บ้านเลิศวิริยะกว้างใหญ่ไพศาลแบบนั้น จะซุกซ่อนศพไว้ตรงไหนก็ได้ ทั้งฝังดิน ถ่วงน้ำ เผานั่งยาง คิดแล้วสยอง”
       เขมิกาคิดตามโยธิน
       “ใช่แล้ว ทำไมเข็มคิดไม่ออกแต่แรกนะ เฮียฉลาดที่สุดในโลก”
       
       คืนนั้นชานนท์เข้ามายืนมองแววนิลที่หลับสนิท รู้สึกหนักใจที่น้องทำแต่เรื่องร้ายกาจ
       “พี่ควรจะทำยังไงกับนิลดี”
       แววนิลกรีดร้อง มือไขว่คว้าจับมือชานนท์ได้
       “แม่ แม่อย่าไป แม่อย่าทิ้งนิลไป นิลเดินไม่ได้ แม่ช่วยนิลด้วย นิลกลัว นิลไม่อยากเป็นคนพิการ”
       ชานนท์ใจอ่อนเข้าไปประคองแววนิลซบอก แววนิลสะอื้นหลับต่อ ชานนท์ลูบหัวปลอบ
       
       “คุณมณฑาล่ะครับ”
       ชานนท์ถามพยาบาลที่หน้าห้อง
       “เห็นบอกว่าจะกลับไปเอาของที่บ้านค่ะ เธอขอพยาบาลพิเศษไว้ให้ช่วยเฝ้าถึงพรุ่งนี้เที่ยง”
       “ไม่เป็นไรครับ คืนนี้ผมอยู่เฝ้าน้องเอง ขอแค่กะเช้าก็พอ”
       
       เม่นถูกล่ามโซ่อยู่ในบ้านพัก ประตูเปิด เงามณฑาทาบมา เม่นนอนอยู่เงยดูตกใจ
       “แม่” มณฑาเดินมาหยุด มองโซ่ที่ล่ามไว้ เม่นคลานไปกอดขา น่าสงสาร “แม่ ปล่อยเม่นออกไปเถอะ อย่าขังเม่นเลยนะ เม่นสาบาน เม่นจะไม่เข้าไปที่ตึกอีก”
       มณฑาย่อตัวลง
       “ได้สิ ฉันจะปล่อยแก”
       เม่นจับมือแม่
       “จริงหรือแม่”
       “แต่แกต้องทำงานให้ฉันก่อน ถ้าทำไม่ได้ฉันจะขังแกไปตลอดชีวิต”
       เม่นมองแม่แบบงงๆ ไม่เข้าใจ
       
       เช้าวันรุ่งขึ้น เขมิกาวิ่งออกมาในชุดกีฬา วิ่งเหยาะๆ อยู่หน้าตึกมองซ้ายมองขวาว่ามีคนอยู่แถวนี้หรือเปล่า เขมิกาแกล้งยกแข้งขาบริหารร่างกาย ที่หูเขมิกามีสมอลทอล์กเสียบอยู่ เขมิกาพูดกับโยธิน
       “เฮีย เข็มจะเริ่มออกปฏิบัติการณ์แล้วนะ ถ้าเจอสิ่งผิดสังเกตจะรายงานให้เฮียรู้”
       ประชาขับรถเข้ามาจอด เขมิการีบตัดสายจากโยธิน ประชาลงจากรถ
       “จะไปออกกำลังกายหรือครับ”
       “ใช่ฮะ มาหาสามีฉันหรือ รายนั้นเขาไม่อยู่นะไปนอนเฝ้าน้องสาว”
       “ผมทราบครับ แค่เอาเอกสารมาฝากไว้เท่านั้น”
       “งั้นก็ตามสบาย อ้อ เรื่องที่คุณเคยเตือนฉันขอบใจนะฮะ ไว้วันหลังจะขอใช้บริการอีก”
       
       เขมิกาไม่รอฟังคำตอบ วิ่งเยาะไป ประชามองตาม

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 18
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 17
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 21 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 21 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014