หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เรือนกาหลง

เรือนกาหลง ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 14 ตุลาคม 2556 08:08 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
เรือนกาหลง ตอนที่ 5
       เรือนกาหลง ตอนที่ 5 (ต่อ)
       
       ในเถียงนา...กาหลงถามพุดจีบ
       “อาการเป็นอย่างไร”
       “ค่อยหายใจโล่ง”
       “ฉันต้มยาให้สักหม้อ”
       “ไม่เป็นไรจ้ะ...กาหลงเหตุครั้งนี้ พาลให้ฉันคิดถึงคราวที่จำปาถูกแขวนคอ”
       “พุดจีบคิดถึงเรื่องใด”
       “จะเป็นไปได้ไหม...ที่ผีจำปาจะเล่นงาน”
       กาหลงนิ่งอึ้ง...
       
       ตาสรยืนยืดอก ภูมิใจที่จะเล่า
       “เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้...”
       ทุกคนสนใจฟัง
       “ข้าออกแทงกบ ข้ายกฉมวกแทงลงไป...”
       ตาสรเล่าเหตุการณ์เมื่อคืน....ตาสรพุ่งฉมวกแทงกบลงไปสุดแรง เสียงร้องดังขึ้นมา
       “อั๊ค”
       “ฮ๊า...ร้องซะลั่น ตัวใหญ่แท้เชียว”
       ตาสรดึงฉมวกขึ้นมาไม่มีกบติดปลายฉมวก ตาสรงงๆ
       “เสียงอะไรวะ”
       เสียงปองดังมา
       “อย่า...ช่วยด้วย”
       ตาสรตกใจ
       
       ตาสรเล่าต่อเนื่องด้วยความตื่นเต้น
       “ข้าทิ้งของทุกอย่าง วิ่งไปดูว่าเป็นเสียงร้องของใคร...ข้าวิ่งๆแล้วก็ล้ม ข้าลุกขึ้นวิ่งไปต่อ ข้าก็ล้ม แล้วข้าก็ลุกวิ่งไปอีก แล้วข้าก็...”
       สัปเหร่อขาวขัดขึ้นมองขู่ตาสร
       “เอ็งล้มอีกครั้งเดียว พวกข้ากระทืบซ้ำ”
       ตาสรอึ้ง
       “ไม่ล้มจ้ะ...แล้วข้าก็วิ่งไปถึงต้นไทรงาม”
       ทุกคนสนใจฟังต่อ...
       “ข้าแทบไม่เชื่อสนิท สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าข้า...ร่างผู้หญิงยืนหันหลัง เส้นผมของนางสยายยาว ยาวๆ รัดขาไอ้ปอง แล้วกระชากร่างไอ้ปองแขวนไว้บนต้นไทร ข้าตกใจร้องเสียงหลง ผู้หญิงนางนั้นมันก็หันหน้ามาหาข้า...”
       ตาสรชะงักหยุดเล่า ทุกคนรอฟังด้วยความตื่นเต้น
       “มันเป็นใคร”
       “ข้าตกใจตื่น”
       ทุกคนผิดหวังมาก
       “เฮ้ย”
       เฟื้องถีบตาสรเต็มเท้า
       “เรื่องราวที่เอ็งเล่ามาทั้งหมด เป็นความฝัน”
       ตาสรจ๋อยๆ
       “จ้ะ”
       “หลอกให้ฟังอยู่นานสองนาน อ้ายเสียชาติเกิดเอ๊ย”
       สัปเหร่อขาวขาวจะเข้าไปกระทืบ ตาสรร้องห้ามไว้
       “ถึงเป็นความฝัน แต่มันก็เป็นจริง ข้าฝันว่าไอ้ปองตาย ไอ้ปองก็ตาย มันต้องเป็นเรื่องจริง”
       ไม้สงสัย
       “แล้วผีผู้หญิงในความฝัน มีรูปร่างพอจะคาดเดาได้ว่า เป็นใคร”
       ตาสรมองไม้
       “มันคือคนที่เอ็งรู้จักดี”
       ไม้แปลกใจ”
       ตาสรโพล่งออกมา
       “จำปา”
       ทุกคนแปลกใจ
       
       พุดจีบกับกาหลงคุยกันอยู่ที่เถียงนา
       “กาหลงคิดเห็นอย่างไร ฉันคิดว่าผีจำปาอาฆาตแค้นปอง”
       “ฟังคำพ่อขาวมากไปสิเออ ถึงได้คิดเป็นตุเป็นตะ”
       “เรื่องผี เขาเล่าขานกันมานานนม มันต้องมีมูล”
       พุดจีบมองหน้า กาหลงรีบตอบหาข้ออ้าง
       “หากผีมีอยู่จริง เหตุใดฉันจึงไม่เคยพบเห็นพ่อฉัน หรือพุดจีบเคยเจอพ่อของพุดจีบ”
       พุดจีบส่ายหน้า
       “นั่นประไร คนตายก็ต้องไปผุดไปเกิด วิญญาณไม่สามารถอยู่ได้หรอก”
       พุดจีบรับฟัง แต่ยังติดใจสงสัย
       “แล้วกาหลง คิดว่าใครฆ่าปอง” พุดจีบถามอีก
       กาหลงนิ่งอึ้งแล้วตอบปฎิเสธ
       “ฉันไม่รู้ คงเป็นกรรมเวรเข้าแทรก ใครที่ทำชั่วก็ต้องได้รับผลกรรม ไม่มีใครหนีพ้นความผิดที่ก่อไว้ได้”
       
       พุดจีบรับฟังความคิดของกาหลง ยอมรับในความคิดนี้

เรือนกาหลง ตอนที่ 5
       ตาสรบอกทุกคน
       “มันต้องเป็นผีนังจำปา”
       “หยุดใส่ความคนรักข้า จำปาตายไปแล้วให้มันอยู่สงบสุขเถอะ” โขงขัดขึ้นน้ำเสียงไม่พอใจ
       สัปเหร่อขาวหันมาหาโขง
       “เอ็งลืมไปแล้วสิ คราก่อนนังจำปาเข้าสิงข้า มันมาเตือนมาบอกบางอย่าง พวกเอ็งไม่รับฟัง มันก็เลยเล่นงานไอ้ปอง”
       “ข้าจำได้ ครานั้นเล่นเอาฉันขนลุกเกรียว” ยายมาเสริม
       เฟื้องเดินเข้ามาหาสัปเหร่อขาว
       “ไอ้ขาว เมื่อไหร่เอ็งจะหยุดหากินกับผี”
       “เอ็งนั่นแหละหยุด”
       เฟื้องขึงขัง
       “ข้าไม่หยุดแล้วเอ็งจะทำอะไรข้า”
       สัปเหร่อขาวเจ็บปวดไม่พอใจ
       “ข้าบอกให้เอ็งออกไป ข้าไม่ไหวแล้ว”
       เฟื้องจ้องหน้า
       “เอ็งจะสู้ข้างั้นรึ”
       สัปเหร่อขาวส่ายหน้า
       “เอ็งเหยียบตีนข้า”
       เฟื้องก้มมองสะดุ้งรีบถอยไป สัปเหร่อขาวร้องเจ็บ
       “โอย”
       “ข้าเชื่อผัวข้า คนที่ฆ่าไอ้ปองคือผีจำปา” จันพูดอย่างมั่นใจ
       โชติและสิงเดินแหวกกลุ่มชาวบ้านเข้ามา
       “หยุดโยนผิดให้ผี ตัวการฆ่าไอ้ปองมันยืนอยู่ตรงนี้” โชติชี้หน้าไม้
       ทุกคนตกใจ
       “ไม้”
       ไม้มองหน้าโชติ
       “เอ็งพูดอะไร”
       “ชาวบ้านรู้ให้แซ่กันทั้งบาง ว่าเอ็งหมายเอาหัวไอ้ปอง”
       “ใช่...ข้ายอมรับว่าอยากฆ่ามัน และน่าเสียดายที่มันตายก่อนถึงมือข้า หากได้ปะหน้าไอ้คนทำ ข้าอยากขอบน้ำใจมันนัก”
       “เลิกเล่นลิ้นทำไขสือ เอ็งนั่นแหละที่ฆ่าไอ้ปอง ข้าไม่ยอมให้ลูกน้องข้าตายเปล่า”
       โชติเข้ามาต่อยไม้ล้มลง ไม้ลุกขึ้นมาต่อยโชติ สิงเข้าไปช่วยรุม โขงเข้ามาต่อยสิง
       พวกขาวและชาวบ้านพยายามห้ามไว้แต่ไม่ได้ผล ช่วงเดินเข้ามาพร้อมลูกน้องสองคน
       “หยุดได้แล้ว”
       ไม้และโชติแยกกันออก
       “คนที่ฆ่าไอ้ปองคือเสือหวาด”
       ทุกคนตกใจ
       “เสือหวาด”
       
       กาหลงเดินมาส่งพุดจีบที่เรือน...
       “ขอบใจกาหลงมากจ้ะ”
       “พุดจีบ...”
       กาหลงยิ้มตอบมองหน้า พุดจีบมองตาก็รู้ว่าเพื่อนคิดอะไร...
       “กาหลงหายเคืองใจฉันเถอะ ฉันบริสุทธิ์ใจ มิคิดอะไรกับพี่ไม้”
       “แต่ฉันคับใจทุกครั้งที่เห็นพุดจีบอยู่กับผัวฉัน”
       พุดจีบอึ้ง
       “แล้วจะมีหนทางใดที่ฉันจะทำให้กาหลงอุ่นใจ”
       “พุดจีบออกเรือนเสียเถิด”
       พุดจีบอึ้ง
       
       ในป่าช้า...ลูกน้องช่วงสองคนขุดหลุม เตรียมฝังศพปอง ช่วงเร่งงาน
       “เร่งขุดหลุมฝังเสียก่อนมืดค่ำ”
       ไม้เดินเข้ามาพร้อมโขง
       “ฉันไม่เชื่อว่าเสือหวาดเป็นคนฆ่าไอ้ปอง”
       “ข้าบอกแล้วไง...พวกมันบุกเข้ามาในหมู่บ้าน หวังจะปล้นทรัพย์ แต่ปองมันเข้าไปขวาง เสือหวาดจึงจับมันฆ่าอย่างทารุณ”
       “ผู้ใหญ่เล่ายังกะตาเห็น” ไม้แย้ง
       “ใช่...ฉันไม่ได้ยินชาวบ้านโวยวายว่าโดนปล้น เห็นท่าจะกุเรื่อง” โขงพูดอย่างไม่เชื่อ
       โชติชี้หน้าไม่พอใจ
       “พวกเอ็งหาว่าพ่อข้าพูดปดงั้นรึ”
       ช่วงยกมือปรามโชติ แล้วบอกพวกไม้
       “เอ็งจะรู้เห็นได้ยังไง ในเมื่อมันบุกเรือนข้า”
       ไม้และโขงไม่เชื่อใจนัก...ช่วงโกหกต่อ
       “ข้าไล่จับมันออกไปนอกหมู่บ้าน แต่พลาดท่ามันหนีไปได้”
       โชติฟังเรื่องราวก็แปลกใจ เพราะรู้ดีว่าเสือหวาดไม่ได้บุกเรือน ช่วงเล่าต่อ
       “ข้าเพิ่งกลับมาก็เห็นพวกเอ็งท้าตีท้าต่อย เข้าใจผิดเรื่องหยุดใส่ความผีมันเถอะ”
       “มันคงจริงอย่างพ่อผู้ใหญ่อ้าง...คนน่ากลัวกว่าผี”
       ไม้ยังไม่เชื่อใจเรื่องที่ช่วงเล่านักจะเดินออกไป ช่วงพูดไล่หลัง
       “หวังว่าเอ็งไม่ลืมเรื่องที่เสือหวาดมันฆ่ายกครัวเอ็ง”
       ไม้รับฟังแล้วเดินหนีไป โขงตามออกไป ช่วงหันไปสั่งลูกน้อง
       “เร่งขุดแล้วฝังมัน”
       ช่วงเดินออกไป โชติและสิงเดินตามไป...เสือหวาดโพกผ้าหลบอยู่ที่มุมหนึ่ง รับฟังเรื่องราว
       
       ช่วงเดินกลับจะขึ้นเรือน โชติเข้ามาถามด้วยความสงสัย
       “ไอ้เสือหวาดไม่ได้บุกเรือน...มันไม่ได้ฆ่าไอ้ปอง”
       ช่วงหันหน้ามายิ้มให้แล้วตบหน้าโชติ
       “เมื่อไหร่เอ็งจะมีขมองเอาตัวรอดได้เสียที สักแต่ใช้กำลัง”
       “งั้นพ่อบอกฉันสิ ว่าใครกันที่ฆ่าไอ้ปอง”
       “ข้าไม่สนว่ามันตายด้วยเหตุใด มันเองก็เป็นหนามตำตีนเอ็ง ไอ้ปองช่างตายได้จังหวะประเหมาะ”
       โชติสงสัย
       “พ่อกุเรื่องเสือหวาดเพื่ออะไรกัน”
       ช่วงยิ้มตอบ
       
       “ข้าเข้าเมืองไปรับฟังข่าวทางการปกครองวิเศษไชยชาญ...ตั้งรางวัลค่าหัวเสือหวาดมากโข ข้าจะใช้โอกาสนี้ใส่ไฟใส่ความมัน ยุให้ไอ้ไม้จัดการกับไอ้มหาโจรที่ฆ่าพ่อแม่มัน แล้วข้าจะเอาหัวมันไปขึ้นเงินรางวัล”

เรือนกาหลง ตอนที่ 5
       โชติรับฟังความจริงก็เข้าใจเหตุผลของพ่อ โชติเสนอตัว
       “ฉันจะช่วยพ่ออีกแรง ฉันจะจับไอ้เสือหวาดมาให้พ่อ”
       “อย่าดีแต่ปาก...ทำให้ข้าเห็น”
       ช่วงดูถูกโชติแล้วเดินขึ้นเรือน โชติตั้งใจจะทำให้สำเร็จเพื่อให้พ่อภูมิใจ
       
       เสือหวาดเดินเข้ามาหาลูกน้องที่ซุ่มอยู่ในป่า เขาถอดผ้าโพกออก
       “พวกเอ็งเตรียมอาวุธให้พร้อม คืนนี้ข้าจะบุกปล้นบ้านบัวสี”
       “พี่ตั้งใจจะไปปล้นบ้านอื่น ทำไมจึงเปลี่ยนมาที่นี่”
       “ไอ้ช่วงมันโยนผิดให้ข้า ข้าจะเล่นงานให้มันสำนึก ข้าจะบุกปล้นเรือนมัน”
       เสือหวาดตั้งใจจะเอาคืนช่วง
       
       กาหลงเดินหน้าเศร้ามายังท่าน้ำที่เรือน นั่งลงแล้วคิดถึงเหตุการณ์ที่คุยกับพุดจีบ
       “ฉันขอให้พุดจีบอยู่ห่างผัวฉัน...คงไม่เหนือบ่ากว่าแรงที่พุดจีบจะให้ฉันได้”
       พุดจีบยิ้มตอบ
       “สิ่งใดที่ทำให้เพื่อนฉันสุขใจ ฉันยอมทำได้เสมอ”
       กาหลงเดินออกไปจากเรือน
       
       กาหลงรู้สึกผิดที่พูดอย่างนั้น
       “คะเนว่าเป็นหนทางที่ดีที่สุด ฉันต้องตัดไฟแต่ต้นลม”
       กาหลงนั่งเศร้าอยู่ที่ท่าน้ำแล้วหวนคิดถึงไม้
       “พี่ไม้ยังไม่กลับจากวัด”
       
       ไม้เดินมาที่มุมหนึ่งในวัดมองไปเห็นจอกนั่งอยู่หน้าระนาด เอาไม้ตีระนาดตีย้ำอยู่ทำนองเดิม ยิ้มแล้วหัวเราะไปมา ไม้มองจอกด้วยความสงสาร โขงเดินเข้ามายืนข้างไม้
       “รดน้ำมนต์อาบน้ำมนต์ก็แล้ว กินยาต้มหมดไปสามสี่หม้อ ก็ไม่ดีขึ้นเลย”
       ไม้มองจอกด้วยความสงสารคิดอะไรบางอย่าง
       
       จอกถือไม้ตีระนาดแล้วทำเสียงดนตรีเอง
       “หน่อยนอย นอย น้อยนอยน๊อยนอยนอย”
       ไม้จูงมือจอกจะออกไป โขงเข้ามาถาม
       “พี่จะพามันไปไหน”
       “ข้าอยากรู้ความจริง”
       ไม้จูงมือจอกออกไป โขงตามไปด้วยความแปลกใจ ตาสรย่องเข้ามาไม่เห็นใครก็ย่องตรงไปยังกฎิหลวงพี่กบ ตาสรเข้าไปในกุฏิบอกหลวงพี่กบ
       “ฉันมั่นใจว่าบ้านเราต้องมีผี ฉันอยากได้เครื่องรางของขลังป้องกันตัวจ้ะ”
       “อาตมาเป็นพระ จะมาหมกมุ่นเรื่องคาถาอาคมมันไม่สมควร”
       “บ๊ะ มันน่าเสียดาย ฉันหวังเอาเงินมาถวายเป็นปัจจัยบุญ งั้นฉันนมัสการลา”
       ตาสรยกมือไหว้จะลุกออกไป หลวงพี่กบรั้งไว้
       “โยมคับใจด้วยทุกข์ แล้วจะปล่อยให้กลับไปด้วยทุกข์ได้อย่างไร การดับทุกข์ในใจคนถือเป็นกิจของสงฆ์”
       ตาสรยิ้ม
       “หลวงพี่กบมีดีอะไร”
       “ไม่ให้เสียกาล วางปัจจัยถวายบุญในพานก่อนเถอะโยม”
       หลวงพี่หยิบพานส่งให้ใส่เงิน ตาสรมองประมาณว่าเขี้ยวนัก จำใจควักเงินใส่พาน
       
       ไม้พาจอกมาบริเวณบึงบัว โขงเข้ามาถาม
       “พี่พามันมาทำไม”
       ไม้มองไปยังบึงบัว...
       “ข้าอยากรู้ว่าก่อนสติมันจะฟั่นเฟือน มันเห็นอะไรถึงได้เป็นอย่างนี้”
       ไม้หันไปหาแต่จอกหายไปแล้ว ไม้และโขงแปลกใจ
       “ไอ้จอก”
       
       หลวงพี่กบบอกตาสร
       “ถอดออกซะ”
       “มันจะดีรึ”
       “ไม่ถอดก็ไม่ต้องทำพิธี”
       ตาสรลุกขึ้นจะถอดโจงออก หลวงพี่กบสะดุ้ง
       “เฮ่ย...เอ็งทำอะไร”
       “หลวงพี่ให้ถอดผ้าออก”
       “ข้าให้ถอดเสื้อ”
       ตาสรยิ้มแล้วนั่งลงถอดเสื้อ
       “ข้าจะสักยันต์กันผี”
       ตาสรตื่นเต้นดีใจ
       “สักยันต์”
       
       ไม้และโขงมองหาจอกไปรอบๆ
       “จอก”
       จอกใส่ดอกไม้ทัดหูร้องเพลง โขงนึกได้
       “วันนั้นมันก็ร้องเพลงนี้แหละ ก่อนที่จะลงเรือไปเก็บบัว”
       “ลงเรือ”
       ไม้คิดหาทางให้จอกกลับคืนมาเหมือนเดิม
       
       หลวงพี่กบหยิบเหล็กอันเล็กๆออกมา ตาสรยิ้ม หลวงพี่กบหยิบมาวางไว้ แล้วหยิบอันใหญ่ขึ้นมา ตาสรยังยิ้มพอรับได้ หลวงพี่กบเอาวางไว้ ตาสรใจเสีย หลวงพี่กบหยิบอันใหญ่กว่าออกมา ตาสรตะลึง หลวงพี่กบจะเอาวางไว้เพื่อหยิบอันใหม่ ตาสรทักไว้
       “อันนี้ล่ะหลวงพี่เหมาะมือนัก”
       หลวงพี่กบจับเหล็กสักยันต์ไว้มั่นแล้วถามตาสร
       “เอ็งเกิดนักษัตรปีอะไร”
       “ปีมะโรงจ้ะ”
       “ข้าจะสักงูใหญ่...ป้องกันภัยพาลภูติผีทั้งปวง”
       ตาสรบ่น
       “อยากเกิดปีชวดนัก”
       หลวงพี่กบสั่ง
       “พนมมือนึกถึงพี่แก้วแม่แก้ว”
       ตาสรบ่น
       “ยังกะลาตาย”
       หลวงพี่กบเสียงดุ
       “พนมมือ”
       “จ้ะ”
       ตาสรนั่งพนมมือ หลวงพี่กบบริกรรมคาถาแล้วสักกระแทกไปกลางหลัง ตาสรเจ็บมากร้องลั่น
       
       “จ๊าก”

เรือนกาหลง ตอนที่ 5
       ไม้พายเรือมากลางบึงบัว จอกอยู่กลางเรือมองดอกบัว ยิ้มเพลิดเพลินใจ โขงนั่งอยู่หัวเรือ
       “ฉันกับมันลงเรือมาเก็บดอกบัวที่กลางบึง ฉันให้มันเก็บมันก็พิรี้พิไร ฉันหมั่นไส้ถีบมันตกน้ำ” โขงเล่า
       ไม้ชะงัก
       “ตกน้ำ”
       ไม้คิดว่าจะทำอย่างไรให้จอกกลับมาเหมือนเดิม
       
       หลวงพี่กบสักเต็มแรง ตาสรเจ็บร้องจ๊าก
       “หยุดก่อนหลวงพี่”
       หลวงพี่กบหยุด รอยสักหลังตาสรเลือดซิบๆ
       “ขัดโน่นขัดนี่ ประเดี๋ยวมนต์เสื่อม”
       ตาสรรีบเปลี่ยนเพื่อจะให้เจ็บน้อยลง
       “ฉันลืมไป ฉันไม่ได้เกิดปีมะโรง”
       “แล้วเอ็งเกิดปีอะไร”
       “ปีมะเส็ง งูเล็ก”
       “ได้ งั้นข้าสักงูเล็ก”
       หลวงพี่กบบริกรรมคาถา แล้วแทงเหล็กสัก ตาสรเจ็บร้องเสียงหลง
       
       กาหลงเดินมายังบริเวณวัดแล้วชะงัก นึกได้ว่าเธอเป็นผี กาหลงก้าวเดินจะเข้าไปแต่ก็ลังเลหยุดคิดตัดสินใจ
       
       จอกนั่งอยู่กลางลำเรือ แล้วค่อยๆชะโงกมองน้ำลงไปข้างล่างหน้าตื่นกลัว ไม้มองตามสายตาจอก มองไปที่น้ำด้านล่าง
       “ให้ฉันถีบมันตกน้ำไหม เราจะได้รู้ว่ามันเห็นอะไร” โขงบอกจอก “ไอ้จอก ลุกขึ้น”
       จอกลุกขึ้นกล้าๆกลัวๆ โขงตั้งท่าจะถีบ ไม้ห้ามไว้
       “อย่า”
       “ให้มันตกไปอีกครั้ง เผื่อมันขึ้นมาจะหายเป็นปลิดทิ้ง”
       “สติไม่สมประดี ประเดี๋ยวก็จมน้ำตายหรอก”
       ไม้เข้ามาจับตัวจอกนั่งลง จอกท่าทีกลัวๆ ไม่กล้ามองน้ำ
       “มันอาจมีอะไรใต้น้ำ ฉันจะลงไปดูเอง”
       
       หลวงพี่กบสักกลางหลัง ตาสรร้องห้าม
       “หยุดก่อนหลวงพี่”
       “อะไรอีก”
       “ฉันนึกได้ว่าดวงชะตาฉันไม่ถูกโฉลกกับงู ขอเปลี่ยนเป็นไส้เดือน”
       หลวงพี่กบไม่พอใจ
       “ไส้เดือน บ๊ะ”
       หลวงพี่กบโยนเหล็กสักทิ้งข้างตัว ตาสรสะดุ้ง
       “เอ็งคิดลบหลู่วิชาข้า ข้าสักแต่เสือเผ่น หนุมานชาญสมร...ชะหน๋อยแน่ ให้ข้าสักไส้เดือน ไป๊ กลับไปให้เมียเอ็งสัก”
       ตาสรดีใจ
       “ไม่สักก็ดีจ้ะ...ฉันนมัสการลา”
       ตาสรยกมือไหว้รวบเสื้อแล้วจะหยิบเงินในพาน หลวงพี่กบใช้เหล็กสักจิ้มเงินในพานไว้
       ”เงินบูชาครูเอาคืนไม่ได้ ประเดี๋ยวของจะเข้าตัว”
       ตาสรกลัวจึงไหว้ลาออกไป หลวงพี่กบเก็บเงินในพาน
       “ปัจจัยหนอ...ทำบุญหนอ”
       
       ไม้ถอดเสื้อวางลงในเรือ
       “ข้าจะลงไปดูให้รู้แน่ว่ามีอะไร”
       ไม้จะกระโดดลงไป จอกจับมือไม้ไว้แล้วส่ายหัวไม่ให้ไม้ไป
       “เอ็งไม่ต้องห่วง ข้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...ข้าจะได้ช่วยเอ็งได้”
       ไม้เอามือจอกออก โขงมาจับตัวจอกนั่งลง ไม้มองไปที่น้ำแล้วกระโดดลงไปจากเรือ
       
       กาหลงตัดสินใจจะก้าวเท้าเข้าไปในวัดแต่แล้วหยุดกึก รับรู้ได้ว่าไม้กระโดดลงบึงบัว กาหลงตกใจกลัวไม้รู้ความจริง
       
       ไม้อยู่ใต้น้ำว่ายน้ำมองหาว่ามีอะไร กาหลงพยายามวิ่งไปเพื่อห้ามไม้ก่อนที่เขาจะเจอซากศพของเธอ...ไม้ว่ายน้ำมองหาเห็นเงาดำๆอยู่บริเวณกอบัว เขาสงสัย...กาหลงรู้ว่าไม้จะเจอร่างเธอตกใจรีบวิ่งไป แต่สะดุดพื้นล้มลง
       “พี่ไม้”
       ไม้มองไปเห็นเงาดำๆอยู่ใต้น้ำตัดสินใจว่ายน้ำเข้าไปโดยมีกอบัวคั่นอยู่ระหว่างเขากับซากศพทำให้ไม่เห็นซากศพชัดนัก เขาเอื้อมมือจะแหวกกอบัวออก ทันใดนั้นมีมือหนึ่งมาจับมือเขาไว้ ไม้หันไปมองเห็นกาหลงดำน้ำมาจับมือ เขาแปลกใจที่เธอดำน้ำลงมา กาหลงดึงมือไม้ว่ายน้ำขึ้นไป ซากศพกาหลงลอยอยู่ใต้น้ำต่อไป
       
       ไม้ประคองกาหลงขึ้นมาจากน้ำ แล้วนั่งลง
       “กาหลงดำน้ำลงไปทำอะไร”
       “ฉันผ่านมาเจอโขงกับจอก...ซักถามรู้ว่าพี่ดำน้ำลงไป”
       “พี่อยากรู้ว่าจอกมันพบเห็นอะไรถึงได้กลัวนักกลัวหนา”
       “มันเป็นเช่นนั้นน่ะสิ...ฉันถึงไม่อยากให้พี่มาที่นี่ จำปาตายไม่ไกลจากตรงนี้ พี่ปองก็เพิ่งตาย มีแต่เรื่องร้ายๆ ฉันหวั่นใจกลัวจะเกิดเหตุร้ายกับพี่”
       “โถคนดีของพี่...” ไม้ลูบหัวปลอบใจ “จะมีอะไรให้น่ากลัว มันก็บึงบัวที่เราสองเคยดำว่ายด้วยกันตั้งแต่เล็ก”
       “ยังไงก็แล้วแต่ ฉันสังหรณ์ใจไม่ดีเลย ฉันขอนะพี่อย่าได้แวะเวียนมาแถวนี้อีก คิดเสียว่าทำเพื่อฉัน”
       “เอ็งขอมีหรือพี่ให้เอ็งไม่ได้”
       ไม้โอบกอดยอมทำตามคำขอของเธอ กาหลงอุ่นใจ
       “แล้วโขงกับจอกล่ะ”
       “ฉันให้โขงพาจอกกลับวัดแล้วจ้ะ พี่เองก็กลับเรือนเถอะจ้ะ”
       
       ไม้พยักหน้ารับแล้วประคองพากาหลงกลับเรือน
       
       จบตอนที่ 5
       
       อ่านต่อตอนที่ 6 เวลา 17.00น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เรือนกาหลง ตอนที่ 17 จบบริบูรณ์
เรือนกาหลง ตอนที่ 16
เรือนกาหลง ตอนที่ 15
เรือนกาหลง ตอนที่ 14
เรือนกาหลง ตอนที่ 13
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 9 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 8 คน
89 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
11 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เอาใจช่วยความรักพี่ไม้กับกาหลงค่ะ รักแท้ย่อมมีอุปสรรค และขวากหนาม แต่มันจะผ่านพ้นไปได้ พี่ไม้กาหลงสู้สู้ . อ่านแล้วอินจัด
ปิสาจน้อยแอ๊บแบ้ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014